20 november 2006

Sesamstraat Syndroom

Ik had voor afgelopen vrijdag gepland om van de twee geroosterde college uren Statistiek-1 er zeker 1 helemaal klassiek te vullen als hoorcollege met een mondelinge toelichting op de stof uit het boek, ondersteund door een goed voorbereid bombardement van 24 ppt sheets [veel te veel natuurlijk, met gemiddeld nog geen 2 minuten de tijd per sheet]. Per slot van rekening is kansrekening geen eenvoudige materie. Welliswaar mag je die stof voor studenten die op het vwo Wiskunde A1 hebben gehad allemaal bekend veronderstellen, maar dat wil niet zeggen dat kansrekening voor de gemiddelde eerstejaars student in de opleiding Biologie een eitje is. En dat die materie ook voor professionals lastig is bleek zaterdag 11 november nog uit de column Twijfel van Hans van Maanen in de wetenschapsbijlage van de Volkskrant1, waarin hij het kansbegrip toelicht aan de hand van de test op het syndroom van Down. Maar ik dwaal af...

Het tweede uur van de colleges Statistiek staat in het rooster steeds aangekondigd als werkgroep, maar de opdracht [sommen] die tijdens die werkgroep moet worden gemaakt, en waarin de behandelde stof in praktische [toegepaste] vorm de revue passeeert, kost meestal meer tijd dan dat ene geroosterde uur. Nou is dat geen ramp, omdat de colleges van 11 tot 1 uur duren en het werkgroepuur daarna vanzelf uitloopt in de tijd beschikbaar voor zelfwerkzaamheid [die ene ECTS moet toch ergens vandaan komen]. Behalve dan afgelopen vrijdag, want op die dag stond statistiek, bij wijze van uitzondering, voor 9-11 uur in het rooster, en ook in mijn agenda. Maar dus niet in mijn hoofd... Terwijl ik thuis voor de laatste keer nog even de sheets doornam ging de telefoon. Frans, mijn student-assistent bij dit college, informeerde vriendelijk naar mijn gezondheid. Met de studenten ging alles goed. Die waren om 9 uur gewoon hard aan de slag gegaan met de werkgroep opdracht, nadat hij (Frans dus) nog een korte toelichting had gegeven op hun resultaten van de vorige werkgroep. Maar hij was toch een beetje ongerust geworden naar waar ik bleef... Zo kwam ik er dus achter dat ik voor het eerst in -tig jaar, niet door overmacht, maar door pure stommigheid een college ben vergeten te geven. Nou, niet vergeten - ik heb echt veel tijd gestopt in de voorbereiding - maar ik was volkomen gefixeerd geraakt op het vaste van 11 tot 1 [resp tot 3] uur patroon.

Ik heb snel al mijn spullen gepakt, en ben naar de werkgroepzaal ge-racet, om daar alle 1ejrs studenten hard aan het werk aan te treffen. Ze maakten overduidelijk de indruk niks gemist te hebben. Alles stond toch gewoon klaar? Wat had ik nou met dat hoorcollege toe willen voegen? Het bleek [achteraf] toch veel handiger dat, behalve Frans, ook ik weer gewoon rond liep tijdens de werkgroep, om af en toe wat aan te kunnen vragen. Alleen was ik een beetje aan de late kant...

Al met al een tamelijk ontnuchterende en relativerende ervaring. Ik heb wel eens eerder gewikt en gewogen om het klassieke hoorcollege als onderwijsvorm te laten vallen. Nu kwam het er per ongeluk 1 keer van, en gelet op de gevolgen [geen?] moet je je inderdaad afvragen hoe erg dat nou was [Welja, probeer het achteraf maar allemaal weer goed te praten...]. Natuurlijk kun je een vak als Statistiek vanuit een puur mathematisch theoretisch perspectief benaderen, alleen is dat voor mijn doelgroep niet zo zinvol. Voor hen is het een vak wat je vooral moet leren toe te passen [in een onderzoeksituatie], een echt doe-vak dus. Het is niet de bedoeling dat ze straks, zoals de dokters in de column van Hans van Maanen, in een vergelijkbare situatie met de mond vol tanden staan en zo maar wat roepen. Veel laten oefenen dus, en alleen een mondelinge toelichting geven als er onduidelijkheden en vragen zijn.

Er is nog een reden om te overwegen het hoor-college als onderwijsvorm te laten vallen: Het boeit niet. Sterker nog, het is gewoon ronduit boring, en krijgt daarom weinig time-slices van de multi-tasking student, die vervolgens met behulp van zijn laptop ontsnapt naar het WWW. Via een post van Pierre heb ik van Michael Feldstein en Dennis Adams begrepen dat een groot deel van deze generatie studenten lijdt aan het zg Sesamstraat syndroom.

"Today, using the Internet and a variety of media, students interact with the world in 10-to-180-second gulps, and the Sesame Street Syndrome has come to describe students who expect to be entertained as they learn. They prefer audio books to real books. They prefer video games to movies and television. They often prefer online classes to traditional instruction. They prefer infotainment to drill and practice. If the entertainment doesn’t come from the front of the wireless classroom, it comes from the Internet.
[...] The boring lecture gets fewer and fewer time slices. 'Habitual multi-tasking ... may condition [a student's] brain to an overexcited state, making it difficult to focus, even when they want to'. Fast-paced infotainment seems to fit the way these students learn."

Nou ja, infotainment heb ik ze ook niet te bieden. Wel drill & practice. Dat is gewoon goed voor ze... Daar leren ze van ;-)
Zoals Michael Feldstein opmerkt:

"Learning is not a consequence of what the teacher does, it is a consequence of actions the learner takes."

1. Ref.: Hans van Maanen - De dokter snapt de statistiek niet, en de patient kan het eigenlijk niks schelen - de Volkskrant 11/11/2006

"Van positieve uitslagen in tests op Down is de helft vals alarm. Professionals kunnen het hun patiënten niet voorrekenen."

Posted by Rino Zandee at 20 november 2006 12:11     Share/Save/Bookmark

Trackback Pings

TrackBack URL for this entry:
http://www.mzandee.net/cgi-bin/MT/mt-tb.cgi/499

Comments

Post a comment




Remember Me?

(you may use HTML tags for style)